लहानपणीचा भातुकलीचा खेळ ते
हा तारुण्याचा उंबरठा
किती लहानसा वाटला गं हा प्रवास 
वेड्यावाकड्या रस्त्यांवर,
प्रत्येक धोक्याच्या वळणावर,
एकेमेकींना सावरत..सांभाळत.
इथवर तर् पोहचलो बघ सखे
ना तळपत्या उन्हाची तमा
ना कोसळत्या पाण्याची फिकीर..
सावलीची सोबत असताना

सांग कशाला गं घाबरायचं?
पण...
पण तरी आज उर धपापतोय गं
का कुणास ठाउक.... वाटतयं
ह्या वळणावर रस्ताच संपलाय अचानक
सवयीने..सोबतीने चालत आलो इथवर..
पण...पण आज पायाखालची जमीनच संपली तर गं?
दरीत खोल खोल उतरताना... मिट्ट काळोखाच्या गर्तेत
सखे जीवाल साथ देशील?

लाल पिवळ्या भिंतींची , 
थेंब थेंब गळत्या छपरांची 
चिंब ओल्या शेंबड्या पोरांची ,
अन कातावलेल्या आयांची , 
अस्वस्थ चिखल वस्ती...
एका रात्रीत उगवणारी,
दुसर्या रात्रीत विझणारी,
अन तरी सवयीचीच भासणारी
जुन्या जाणत्या रस्त्यांवरची पावसाळी वस्ती...
भर पावसाळी पहाटे
निद्रीस्त रस्त्याच्या कडेला तेव्ह्ढी जाग..
...
दाराशीच निर्धास्त पहुडलेली
कळकटल्या चेहर्यावरची गोंडस निरागसता
काळ्याकुट्ट आभाळाला छेदत जाणारी
खरपुस खमंग धुरांची वलयं
उगवत्या दिवसाच्या चिंतेने 
तारटावलेले लाल डोळे
आणि तीन आडोश्यात स्वत:ला लपवणारी

तरी डोकावणारी लाज..
...अन....
नेमकं निरागसता, चिंता, धुर टाळत
ह्या लाजेला शोधणारी..
रस्त्याच्या सभ्य टोकावरची
हपापलेली भुक....
सारं काही समजुन जपलेली
जुन्या जाणत्या रस्त्यांवरची
शाहाणी सुरती वस्ती...

--------------------------------------------------------
जन्म सरला मातीत 
कोरड्या डोळ्यात आभाळ 
मरणाचा इथे सौदा 
जगण बंदिस्त काळजात
---------------------------------------------------------
विस्कटल्या श्वासलयीना सावरणारा सूर तू 
मागे पडल्या वळणावर हरवलेले माझे मीपण तू
-----------------------------------------------------
आभाळाच्या पल्याडचा देवाचा गाव
देवाच्या दारचा स्वप्नांचा बाजार 
बाजारात ह्या नशीब चलन 
एखादीच पहाट, खजील रात्रीच इथे हजार
-----------------------------------------
सटवाईच गोंदण म्हणे असत आभाळाभाळी 
तरी पुनश्च वेडा हट्ट तळहात चाचपण्याचा
------------------------------------------

उसी गली के उसी नुक्कड पे-3

कोर्नर का वो लंबासा लम्पपोस्ट

और उसके निचे खडा छोटासा वो..

अपने सपनोंकी उंचाई नापता हुआ..

कुछ अजीबही चमकति थी उसकी आंखे

उस उंचे लम्प की पीली रोशनीमे..

एक अलगही चाह थी उसे..

और..

और..

हा और शायद इंतजार था उसे..

ना ना... कोई मेहबुबा ना थी

ना ही ये कोई आशिक़ था..

वो इंतजार तो बस अपने मौत का था..

कहने को तो पागल कह भी देते लोग उसे..

उलझे हुए सवालोंमे सुलझा हुआ पागल..

सतरंगी ख्वाब देखनेवाला जिद्दी पागल...

हर एक पल मर्जीसे जीनेवाला पागल...

और्..

मौत की चाह मे सांसे गिनता वो पागल..

.

.

.

.

.

.

लेकीन किसी ने कुछ ना कहा..

शायद उन मे भी कही छुपा था

वो पागल.......

और शायद इसीलिये.....

.

.

.

.

.

उसी गली के उसी नुक्कड पे

वो आज भी खडा है..

सपनो से भरा उसका हर पल

उस इंतजार मे जीता हुआ

उसी गली के उसी नुक्कड पे-2

वैसे तो हमेशा ही भीड होती थी

उसी गली के उसी नुक्कड पे

वो फिरभी रहा अकेला

अपनेमे ही खोया हुआ..हमेशा..

कभी हसता था..

कभी गाता भी था..

अपने ही धुन मे ना जाने

क्या क्या छुपाता था..

दर्द तो देखा है 

हरेक ने उसकी आंखोमे

गम का वो आसु लेकीन

न जाने कहा छिपाके रखा था

उसे मिले हर शख्स के मन मे 

रहा हमेशा एक सवाल

उसकी हसी मे छिपे उस सन्नाटेका

दर्द से भरी उन मुर्दा आखोंका..

और्..और् ...

उससे जुडे उसके खालीपनका..

किसीने पुछा होता तो शायद जवाब मिलता..

पर..शायदही.. क्योंकी..

.

.

.

.

उसी गली के उसी नुक्कड पे

वो आजभी खडा है

थोडा घबराया...थोडा सहमासा.

उसी गली के उसी नुक्कड पे-1

उसी गली के उसी नुक्कड पे

वो दिखता था कभीकभी

थोडा घबराया...थोडा सहमासा..

न जाने क्या खोया है उसने

जो ढूंढता है दिनरात

कभी खुले आसमान मे

तो कभी कोने मै फ़ैली उस रेत मे

आते जाते लोग देखते थे उसे

कुछ हसते थे..कुछ रोते भी थे

पर ना पुछा किसिने के

"बाबा क्या ढुंढ रहे हो?

खोया हुआ बचपन

गुजरी हुइ जवानी

या...या...आनेवाला कल?"

पुछते तो शायद जवाब मिल जाता

उन खाली आंखोमे छिपे सवालोंका

जिसे वो अक्सर ढुंढा करता था

उन टुटे तारोंमे..पत्थर की लकिरोमे...

लेकिन्....

.

.

.

.

.

उसी गली के उसी नुक्कड पे

वो आजभी खडा है

थोडा घबराया...थोडा सहमासा..

आभाळ

फाटलेलं आभाळ आता तुझं तुच जोडायचं

ठिगळं हसण्याचे की पुन्हा आसवांचे तुझं तुच ठरवायचं

त्या आभाळाच्या भाळी बघ नशिबं कित्येकांची

भाग्यवान तशी कमीच बाकी फुटकीच बरीचशी

आभाळ सांधताना निसटेल चुकार तुकडा

जाता जाता उगा तोही करेल घाव उघडा

फाटक्या त्या आभाळातुन देवही बघेल कधी

फरफट त्याच्या लेकराची बघता रडेल तोही कधी

सभोवार विखुरले क्षण आनंदाचे तुझे तुच वेचायचे

आठवांच्या आसवांना दुर आता तुझे तुच सारायचे

मी चुकतेय का रे?

नजरेत भरलेला वैताग
ओठात अडकलेली जुनीच तक्रार
डोक्यात कोंडलेला राग
अन् तरी मनाचा हळवा विश्वास
सांग मी चुकतेय का रे?

नशिबाच्या रेषांत गुंतलेले हात
नात्यांच्या भोवर्यात अडकलेला पाय
पत्ता हरवलेली सारी वाट
अन् तरी मुक्कामाचा मनी ध्यास
सांग मी चुकतेय का रे?

आरशातला तो अनोळखी चेहरा
नकोनकोसा तरी चढवलेला मुखवटा
विस्कटलेला डाव सारा
अन् तरी सारं सारं सांधायाची आस
सांग मी चुकतेय का रे?

तुला कळत होते ना हे सारे बदल
बदलत गेलेलं सारं समिकरणं
नव्या समिकरणांचे जुनेच प्रश्न
अन् तरी…
सारं उत्तरण्याचा माझा वेडा अट्टाहास
आता तरी सांग मी चुकतेय का रे?