लाल पिवळ्या भिंतींची , 
थेंब थेंब गळत्या छपरांची 
चिंब ओल्या शेंबड्या पोरांची ,
अन कातावलेल्या आयांची , 
अस्वस्थ चिखल वस्ती...
एका रात्रीत उगवणारी,
दुसर्या रात्रीत विझणारी,
अन तरी सवयीचीच भासणारी
जुन्या जाणत्या रस्त्यांवरची पावसाळी वस्ती...
भर पावसाळी पहाटे
निद्रीस्त रस्त्याच्या कडेला तेव्ह्ढी जाग..
...
दाराशीच निर्धास्त पहुडलेली
कळकटल्या चेहर्यावरची गोंडस निरागसता
काळ्याकुट्ट आभाळाला छेदत जाणारी
खरपुस खमंग धुरांची वलयं
उगवत्या दिवसाच्या चिंतेने 
तारटावलेले लाल डोळे
आणि तीन आडोश्यात स्वत:ला लपवणारी

तरी डोकावणारी लाज..
...अन....
नेमकं निरागसता, चिंता, धुर टाळत
ह्या लाजेला शोधणारी..
रस्त्याच्या सभ्य टोकावरची
हपापलेली भुक....
सारं काही समजुन जपलेली
जुन्या जाणत्या रस्त्यांवरची
शाहाणी सुरती वस्ती...

--------------------------------------------------------
जन्म सरला मातीत 
कोरड्या डोळ्यात आभाळ 
मरणाचा इथे सौदा 
जगण बंदिस्त काळजात
---------------------------------------------------------
विस्कटल्या श्वासलयीना सावरणारा सूर तू 
मागे पडल्या वळणावर हरवलेले माझे मीपण तू
-----------------------------------------------------
आभाळाच्या पल्याडचा देवाचा गाव
देवाच्या दारचा स्वप्नांचा बाजार 
बाजारात ह्या नशीब चलन 
एखादीच पहाट, खजील रात्रीच इथे हजार
-----------------------------------------
सटवाईच गोंदण म्हणे असत आभाळाभाळी 
तरी पुनश्च वेडा हट्ट तळहात चाचपण्याचा
------------------------------------------