लहानपणीचा भातुकलीचा खेळ ते
हा तारुण्याचा उंबरठा
किती लहानसा वाटला गं हा प्रवास 
वेड्यावाकड्या रस्त्यांवर,
प्रत्येक धोक्याच्या वळणावर,
एकेमेकींना सावरत..सांभाळत.
इथवर तर् पोहचलो बघ सखे
ना तळपत्या उन्हाची तमा
ना कोसळत्या पाण्याची फिकीर..
सावलीची सोबत असताना

सांग कशाला गं घाबरायचं?
पण...
पण तरी आज उर धपापतोय गं
का कुणास ठाउक.... वाटतयं
ह्या वळणावर रस्ताच संपलाय अचानक
सवयीने..सोबतीने चालत आलो इथवर..
पण...पण आज पायाखालची जमीनच संपली तर गं?
दरीत खोल खोल उतरताना... मिट्ट काळोखाच्या गर्तेत
सखे जीवाल साथ देशील?