निळ्या आभाळी उगाच हळवी हि संध्येची पाउलवाट 
सावळ्या घनाच्या विझत्या किनारी रुणझुणता काजळनाद

तुझ्या पाकूळल्या वयाला ओल्या दवाचा गं भार 
नाजुकश्या एका उसास्यानेही बघ मोहरतो पार

संध्येच्या ओंजळीत भल्या दिवसाचे दान 
उंबर्याशी घुटमळतो ओल्या रातीचा फकीर

तू नितळ आरस्पानी त्या निळ्याभोर आभाळापरी 
मी दडवून हजारो स्वप्ने फरफटतो भेगाळ भुईवरी

मिट्ट काळ्या रात्रीची ही गंधित अत्तरवेळ
स्वप्नांची भूल पांघरून सांजावली कातरवेळ

तुझ्या पावसाळी वयाला का हि पानगळी हौस
वैशाखाला नसतो ग अश्या वळीवाचा सोस

कसा वेल्हाळ पाउस पापणीत झिरपतो 
पागोळ्यांच्या नक्षीतला खुळा जीव हेलावतो

दूर दूरच्या गावात लखलखती मावळण 
तिच्या अंधार्या उंबर्याला चंद्राची भलावण

किती रे कोवळी हि तुझी भाग्यरेषा..
दाह तिच्या वणव्याचा हिला सोसवेल ना