प्रेमाची जादु

अनमिक ओढ आहे आज मनात
तुझी.... तुझ्या येण्याची
खुळावल्या ह्या मनाला आता
तुझ्या मिठीत सामावण्याची

हा पाउसही वेडा कसा
बेधुंद कोसळतोय...
आपल्या नात्याचं गुपित कळुन
जणु आनंदानं गातोय

वेडावले रे मी 
त्या तुझ्या स्पर्शाने
डोळ्यातुन माझ्या मनात डोकावणार्या
तुझ्या त्या नजरेने
  
प्रेमाची जादु तुझ्या 
हळुवार मनावर चढतेय
साता जन्माच्या शपथा घ्यायला
हे मनही आतुरतयं 

त्या दिवशी माझ फ़्रेंड
रडत रडत आला
माझा बाबा बाप्पाकडे गेला
म्हणत मला गच्च बिलगला
मीही हादरलो क्षणभर
अन सावरलोही क्षणात
असा कसा बाप्पा करेल म्हणत
हसलोही मनात
समजावलं त्यालाही असं नाही बाप्पा करणार
गम्मत केलि असेल तुझी
उद्या तुझा बाबा तुला नक्कि परत करणार
दिवस सरले
आठवणी विरल्या
माझ्या लहानश्या जगात
आता माझा बाबाच माझा सर्वस्व झाला
.
.
.
आज मात्र कोण जाणे
बाबा अजुन आला नाही
खाउ आणण्याचं प्रोमिस तो विसरणार तर नाही
दार वाजतय बहुदा बाबा आला
घाबरलेल्या शेजारच्या काकु
हे काय सांगताहेत
रेल्वेमध्ये म्हणे कोणी मोठा बोम्ब ठेवला
त्या बोम्ब्सोबतच बाबा माझा बाप्पाकडे गेला
अश्या कशा काकु खोटं बोलताहेत
ताइपण वेडी माझी टिहि ओक्सबोक्षी रडतेय
बाप्पाकडे त्याचा बाबा असताना तो माझ का नेइल
आईच्या कुशित शिरल्यावर मात्र सगळं काहि कळलं
वर बसलेला हा बाप्पा गंमत नसतो करत
एकदा घेउन गेल कि बाप्पा बाबा परत नसतो करत

“आई ए आई
सांग ना गं बाबांना
ह्या सुंदर जगात येण्याआधीच
नका ना काढून टाकु मला”

गर्भातली पोर् माझ्या आज
मनापासुन बोलात होती
नको गं मारु असे मला
म्हणुन मनापासुन कळवळत होती

पण कसं सांगु तुला बाळा
आज तुझा बापच तुझा वैरी झालाय
आजीच्या पदराआडुन वार करताना
तोही त्याच्या मनासारखंच करतोय

म्हणे त्यावर पिल्लु माझी
” नाही मी त्रास देणार बाबांना
राहीन नेहमीच आज्ञेत त्यांच्या
सांग ना ग त्यांना”

इंदिरा,कल्पना,लता
नाही होणार कदाचित
पण् गर्वाने बाबा म्हणवाल माझे
असे नक्किच करेल काहीतरी

तु नको रडुस आई पण एक सांगशील मला?
मुलीचा जन्म हा का गं गुन्हा झाला?
जिच्या गर्भातुन जन्म घेतला
त्या स्त्रिचा इतका का गं ह्या जगाला तिटकारा

my first poem

काहीतरी तुटतयं
काहीतरी जुळतयं
सगळं काही असताना
काहीतरी निसटतयं

सोबतीची उणीव
आज जाणवतेय
गर्दीतही आज
एकटेपण वाटतयं

आनंद,उत्साह,जल्लोष
सर्वदूर पसरतोय
मन मात्र माझं
असं एकाकी भरकटतयं

हेच आयुष्य हेच
जीवन समजायचं
नव्या उद्यापासुन
नवीन जीवन जगायचं

राहुन राहुन आज मन
भुतकाळात रमतय
होस्टेलच्या चार भिंतीत
मायेची उब शोधतय

उंबरठा ओलांडला घराचा
ध्येयाची क्षितीजं गाठायला
तेव्हा कुठे माहित होते
नंतर वाटच नसेल परतायला

आईच्या डोळ्यातल्या पाण्याची
कींमत आता थोडी उमजतेय
सगळं जग जेव्हा गिळायला येतय मला
तेव्हा तिच्या मनातली काळजी मला कळतेय

वेडी वाटतात ती स्वप्न आता
स्वतःच्या पायवर उभे रहण्याची
आइच्या पदराआड लपुन
हे जग जिंकण्याची

सगळं मिळतं म्हणे आज
पैशांच्या जोरावर
आईच्या कुशीची उब अन् बाबांचा आधार
कुठे मिळतो का ह्या कागदी नोटांवर

खरचं कळलं होतं का रे तुला

खरचं कळलं होतं का रे तुला
मला नक्की काय वाटत होतं?
प्रत्येक वेळी तुला टाळताना
मन पुन्हा पुन्हा तुला शोधत होतं

जग म्हणतं दोष माझा होता
फ़रफ़त तुझ्या आयुष्याची हा माझाच गुन्हा होट
माझ्या मनाची तगमग मात्र
कोणालाच का रे नहि कळली

खरच कळलं नाही का रे मला
तु माझ्यावर प्रेम करतोस
माझ्यासाठी आपलं आयुष्यं
आजही वात् पाहात घालवतोस?

सगळं सांगायचं होतं रे तुला
तुच होता मनात मझ्या…
तुला सगळं कळलं असलं तरी
व्यक्त करायच होतं एकदाच मला…..

आयुष्य

आयुष्य का असतं
असं असंख्य वळणावळणाचं
प्रत्येक नव्या वळणावर
जूनं अनोळखी करणारं

आयुष्य का असतं
जळलेल्या झाडासारखं
पुन्हा फ़क्त् एकदा फ़ुलण्यासाठी
पावसाची आशेने वाट पाहाणारं

आयुष्य का असतं
असं लव्हाळीच्या पात्यासारखं
कितीही वादळं आली तरी
चिकाटीने तग धरणारं

आयुष्य हे असचं का असतं
तळ्यातल्या पाण्यासारखं
स्वच्छ शांत पाण्यामध्ये
गढुळ मनाचं प्रतिबिंब दाखवणारं