उसी गली के उसी नुक्कड पे-3

कोर्नर का वो लंबासा लम्पपोस्ट

और उसके निचे खडा छोटासा वो..

अपने सपनोंकी उंचाई नापता हुआ..

कुछ अजीबही चमकति थी उसकी आंखे

उस उंचे लम्प की पीली रोशनीमे..

एक अलगही चाह थी उसे..

और..

और..

हा और शायद इंतजार था उसे..

ना ना... कोई मेहबुबा ना थी

ना ही ये कोई आशिक़ था..

वो इंतजार तो बस अपने मौत का था..

कहने को तो पागल कह भी देते लोग उसे..

उलझे हुए सवालोंमे सुलझा हुआ पागल..

सतरंगी ख्वाब देखनेवाला जिद्दी पागल...

हर एक पल मर्जीसे जीनेवाला पागल...

और्..

मौत की चाह मे सांसे गिनता वो पागल..

.

.

.

.

.

.

लेकीन किसी ने कुछ ना कहा..

शायद उन मे भी कही छुपा था

वो पागल.......

और शायद इसीलिये.....

.

.

.

.

.

उसी गली के उसी नुक्कड पे

वो आज भी खडा है..

सपनो से भरा उसका हर पल

उस इंतजार मे जीता हुआ

उसी गली के उसी नुक्कड पे-2

वैसे तो हमेशा ही भीड होती थी

उसी गली के उसी नुक्कड पे

वो फिरभी रहा अकेला

अपनेमे ही खोया हुआ..हमेशा..

कभी हसता था..

कभी गाता भी था..

अपने ही धुन मे ना जाने

क्या क्या छुपाता था..

दर्द तो देखा है 

हरेक ने उसकी आंखोमे

गम का वो आसु लेकीन

न जाने कहा छिपाके रखा था

उसे मिले हर शख्स के मन मे 

रहा हमेशा एक सवाल

उसकी हसी मे छिपे उस सन्नाटेका

दर्द से भरी उन मुर्दा आखोंका..

और्..और् ...

उससे जुडे उसके खालीपनका..

किसीने पुछा होता तो शायद जवाब मिलता..

पर..शायदही.. क्योंकी..

.

.

.

.

उसी गली के उसी नुक्कड पे

वो आजभी खडा है

थोडा घबराया...थोडा सहमासा.

उसी गली के उसी नुक्कड पे-1

उसी गली के उसी नुक्कड पे

वो दिखता था कभीकभी

थोडा घबराया...थोडा सहमासा..

न जाने क्या खोया है उसने

जो ढूंढता है दिनरात

कभी खुले आसमान मे

तो कभी कोने मै फ़ैली उस रेत मे

आते जाते लोग देखते थे उसे

कुछ हसते थे..कुछ रोते भी थे

पर ना पुछा किसिने के

"बाबा क्या ढुंढ रहे हो?

खोया हुआ बचपन

गुजरी हुइ जवानी

या...या...आनेवाला कल?"

पुछते तो शायद जवाब मिल जाता

उन खाली आंखोमे छिपे सवालोंका

जिसे वो अक्सर ढुंढा करता था

उन टुटे तारोंमे..पत्थर की लकिरोमे...

लेकिन्....

.

.

.

.

.

उसी गली के उसी नुक्कड पे

वो आजभी खडा है

थोडा घबराया...थोडा सहमासा..

आभाळ

फाटलेलं आभाळ आता तुझं तुच जोडायचं

ठिगळं हसण्याचे की पुन्हा आसवांचे तुझं तुच ठरवायचं

त्या आभाळाच्या भाळी बघ नशिबं कित्येकांची

भाग्यवान तशी कमीच बाकी फुटकीच बरीचशी

आभाळ सांधताना निसटेल चुकार तुकडा

जाता जाता उगा तोही करेल घाव उघडा

फाटक्या त्या आभाळातुन देवही बघेल कधी

फरफट त्याच्या लेकराची बघता रडेल तोही कधी

सभोवार विखुरले क्षण आनंदाचे तुझे तुच वेचायचे

आठवांच्या आसवांना दुर आता तुझे तुच सारायचे

मी चुकतेय का रे?

नजरेत भरलेला वैताग
ओठात अडकलेली जुनीच तक्रार
डोक्यात कोंडलेला राग
अन् तरी मनाचा हळवा विश्वास
सांग मी चुकतेय का रे?

नशिबाच्या रेषांत गुंतलेले हात
नात्यांच्या भोवर्यात अडकलेला पाय
पत्ता हरवलेली सारी वाट
अन् तरी मुक्कामाचा मनी ध्यास
सांग मी चुकतेय का रे?

आरशातला तो अनोळखी चेहरा
नकोनकोसा तरी चढवलेला मुखवटा
विस्कटलेला डाव सारा
अन् तरी सारं सारं सांधायाची आस
सांग मी चुकतेय का रे?

तुला कळत होते ना हे सारे बदल
बदलत गेलेलं सारं समिकरणं
नव्या समिकरणांचे जुनेच प्रश्न
अन् तरी…
सारं उत्तरण्याचा माझा वेडा अट्टाहास
आता तरी सांग मी चुकतेय का रे?

नाते

हळव्या नाजुक वळणावरचे

अवघडलेले नाते

भावबोलक्या डोळ्यांमधले

अवखळ अबोल नाते

अव्यक्त शब्दांमधले

कधी कविता होई नाते

सप्तसुरांच्या सुरावटीतले

कधी गाणे होई नाते

पेटत्या वैशाख वणव्यात

लीवळीव सर होई ते ना

तेनिसरड्या पाउलवाटांवर

च्याआधारपारंब्यासम नाते

घट्ट मिठीत चुकां

च्याकधी कठोर होई नाते

ओघळणार्या दोन आसवांस

 मोत्यांसम जपणारेही नाते

नव्या वळणावर नव्या तर्हेने

उलगडणारे नाते

कळुनही न कळलेले

एक रहस्य म्हणजे नाते

लेक

कशी इवलिशी लेक माझी
आज नववधू गं जाहली
भातुकली ती खेळातली
खरी मांडाया निघाली..

इवलिश्या तिच्या हाती
कधी फुले पारीजात
आज गंध गुलाबात न्हाहे
तिची वेडी हळवी प्रीत

कशी अवखळ बोलकी
लेक झाली ती अबोल
लाज दाटल्या डोळ्यात
आज तिच्या सख्याची चाहुल

कशी जीववेल्हाळ ही पोर
निघे सासुराच्या वाटा
माहेराच्या अंगणात पसरे
तिच्या आनंदाचा ठसा